Suïcidale onzin

Ik heb nog eens liggen denken.
En nog eens zitten denken.
En morgen hang ik nog eens denken.

Ik dacht aan de voorbije zomer, hoe fijn die wel niet was.
Ik dacht aan de programma's die we maakten.
Ik dacht dat ze echt wel te braaf waren.
Ik dacht dat we echt een beetje onze kans verkeken hadden.

Ik bedacht een programma.
Dat het nooit door de selecties gehaald zou hebben.

"Het programma dat nergens op slaat."

Anderhalve presentator in een muffige stoel.
Op een tafeltje dat voor hem staat, ligt een baseballbat.
En een tennisracket. En een hamer. En een vliegenmepper.
En een hand. En nog drie keer meer slagvoorwerpen.
Zijn eerste woorden zijn "Mama" en "Papa".
De woorden daarna zijn
"Welkom bij "het programma dat nergens op slaat", het enige programma waarin presentatoren hun gasten tot moes mogen slaan!"
Waarna hij de baseballbat neemt en zijn tafeltje doormidden hakt, elke aflevering opnieuw.
De overige voorwerpen worden opgehaald door een in garnaal vermomde Elvis-immitator.

Niets in het hele programma houdt steek.
Behalve een slager.
Er zijn zeevissers en advocaten die over het nut van paarse kauwgum komen babbelen.
Er zijn mensen uit het publiek tegen hun zin aanwezig. (aangemoedigd door de gratis petit-gervais)
Er zijn dansjes vol paddestoelen.
Er is onzin in overvloed.

De voice-over leidt zijn eigen leven,
praat hoe en wanneer hij wil
en citeert te pas en te onpas Jedi-meester Yoda.
“Size matters not, ... Look at me. Judge me by size, do you?”
terwijl Minke opkomt voor de rechten van de lynx.

Waanzin alom.
Irène stript.
Jommeke stript.
Terwijl elders iemand wipt.
Op de wipplank die geïnstalleerd is voor de kinderinterviews.

Geef ons nog maar eens carte blanche.
Dan nemen wij onze kleurstiften.